Biografia - Emilio Giuseppe „Nino” Farina

Włoski kierowca urodzony 30 października 1906 roku w Turynie. Przeszedł do historii formuły jeden jako zwycięzca inaugurującego sezonu w 1950r. Dnia 13 maja 1950r. na torze Silverstone po zdobyciu pierwszego pola startowego wygrał pierwszy w historii wyścig w ramach mistrzostw świata, później powtórzył to jeszcze 3 razy i został pierwszym mistrzem świata F1. Tytuł mistrzowski zdobył za kierownicą Alfy Romeo 158, model Alfetta o pojemności silnika 1,5 l.

Farina swoją przygodę z wyścigami rozpoczął jeżdżąc mniejszymi autami i odnosząc wiele sukcesów zarówno przed jak i po II wojnie światowej. W latach 1937-1939 zdobywał tytuł mistrza Włoch. Po wojnie w 1948 roku startując we własnym Maserati wygrał Grand Prix Monaco. W 1950 roku Federacja Samochodowa poinformowała o organizacji zawodów z cyklu mistrzostw świata. Farina zdecydował się startować, wcześniejsze doświadczenia pozwoliły mu na dostanie angażu w zespole Scuderia Alfa Romeo z którą zdobył tytuł mistrza świata. Znany był z agresywnego stylu jazdy, którego wiele samochodów i wielu konkurentów nie było w stanie wytrzymać. Auto prowadził w charakterystyczny sposób z wyprostowanymi ramionami. Oprócz umiejętności wyróżniała go także wysoka inteligencja i lekceważący stosunek do przeciwników.

W swojej karierze był partnerem dwóch innych mistrzów świata: Juana Manuela Fangio (Alfa Romeo) i Alberto Ascariego (Ferrari). Od 1951 roku Farina został zepchnięty na drugi plan przez Manuela Fangio który brylował w mistrzostwach, zadecydowało to o przenosinach do Ferrari. W 1952 roku Farina rozpoczął swój pierwszy sezon w Ferrari jednak znów grał drugie skrzypce, gdyż jego kolega z zespołu, dużo młodszy Alberto Ascari popisywał się świetną jazdą i w latach 1952-53 po wygraniu 9 wyścigów z rzędu zdobył tytuł. Ostatnie zwycięstwo w karierze Farina świętował w 1953 roku było to zarazem jego jedyne zwycięstwo dla zespołu Ferrari, miało to miejsce w Grand Prix Niemiec na torze Nurburgring. Sezon 1954 rozpoczął sezon od drugiego miejsca w GP Argentyny, jednak na torze Monza uległ poważnemu wypadkowi którego skutkiem były liczne poparzenia, na tym musiał zakończyć swój sezon. Powrócił na tor w 1955 roku, jednak z powodu odczuwania wielkiego bólu musiał zażywać środki przeciwbólowe co nie pomogło mu w jeździe. Sezon zakończył na 5 miejscu w klasyfikacji generalnej. Był to jego ostatni sezon w F1. Próbował swoich sił jeszcze w 1956 roku w Indianapolis 500 jednak robił swój samochód, następnie na torze Monza złamał obojczyk. Gdy powrócił do zdrowia, kolejny raz spróbował swoich sił w Indianapolis 500 jednak gdy jego partner z zespołu zginął podczas treningu, Farina postanowił się wycofać i na dobre zakończyć swoją karierę.

Brał udział w wyścigach w latach 1950-55. W tym czasie oprócz mistrzostwa świata, został też wicemistrzem w 1952 roku. Reprezentował team Alfa Romeo (1950-1951) i Ferrari (1952-1955). W ciągu sześciu lat swojej kariery wystartował w 34 wyścigach, stając 20 razy na podium, pięciokrotnie wygrywając (ostatni raz w GP Niemiec w 1953 roku) 9-razy zajmował drugie miejsce i 6 razy był na najniższym stopniu podium. W swojej karierze odniósł wiele kontuzji, miał kilka poważnych wypadków, jednak zawsze udawało mu się z nich wygrzebać, ironia losu sprawiła, że Giuseppe Farina zginał 30 czerwca 1966 roku, w wypadku jadąc swoim samochodem obejrzeć GP Francji.

Gościnny wpis Michała Stańczaka